0
Wierzba jest rośliną często spotykaną zarówno w parkach miejskich, jak i przydomowych ogrodach. Znanych jest ponad 400 gatunków wierzb, z czego w polskim klimacie uprawiać możemy około 30 odmian. Ze względu na swój dekoracyjny wygląd i niskie wymagania pielęgnacyjne, roślina jest wykorzystywana do tworzenia żywej architektury.
Żywopłot z wierzby
Żywopłot z wierzby jest dekoracyjny, mało wymagający i szybko rośnie, dobrze rozwija się zarówno w pełnym słońcu, jak i na stokach o umiarkowanym zacienieniu. Regularnego podlewania wymagają jedynie młode rośliny, będące w pierwszych fazach wzrostu. Najlepszą porą na rozpoczęcie uprawy wierzby jest wczesna wiosna, tuż po ustąpieniu pierwszych przymrozków. Przed nasadzeniem konieczne jest przekopanie gleby i użyźnienie jej, odpowiedni do tego celu będzie kompost lub inne nawozy organiczne.
Sadzonki wierzby wsadzamy do przygotowanego wcześniej gruntu, pamiętając, że odległość pomiędzy niby musi wynosić, co najmniej 10 centymetrów. Warto też, już w chwili nasadzenia, pochylić delikatnie rośliny w stronę sąsiadujących z nimi krzewinek. Zabieg ten ułatwi późniejsze prace, związane z przeplataniem żywopłotu.
Pielęgnacja wierzb
Jeśli miejsce pod nasadzenie jest dość szerokie, warto wyłożyć je agrowłókniną, która zahamuje rozwój chwastów i zatrzyma w podłożu wodę. Wierzby są drzewem o niskiej tolerancji dla chwastów, dlatego przed ich uprawą zalecane jest odchwaszczenie gruntu. Warto regularnie przeglądać liście i pędy, pod kątem występowania chorób i szkodników. Pierwsze zauważalne objawy infekcji drzewa to plamy, pofalowane brzegi oraz dziury w korze. Po zaobserwowaniu objawów chorobotwórczych, należy zastosować dostępne w sklepach ogrodniczych lecznicze opryski.
Przycinanie żywopłotu z wierzby
Sposób pielęgnacji żywopłotu jest podobny, do uprawy innych krzewów i roślin zielonych. Wierzby warto przycinać, co roku, aby uzyskać ich ładny kształt i obfite kwitnięcie. Zabieg ten najlepiej wykonywać tuż po przekwitnięciu bazi, gdy roślina nie zdąży wypuścić jeszcze nowych liści. Pędy tniemy blisko miejsca, z którego wyrastają, pozostawiając kilka najbardziej rozwiniętych gałęzi. Regularnie trzeba usuwać także dzikie odnogi, które wyrastają z pnia i odbiegają swym wyglądem od uformowanego przez nas pokroju drzewa.
